วันนี้ผมนั่งคิดกับตัวเองพลางมองไปรอบๆ ที่ทานข้าวของผมประจำ
ดูเหมือนทุก ๆ วันที่ผมมานั่งทานข้าวกับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง วันนี้เป็นวัน
สุดท้ายของการทำโปรเจค Design and Construct of
Large Software System. ที่ทำอยู่ (ถึงแม้ว่างานนี้ผมออก
จะเป็นคน management งานมากกว่าคน Coding เหมือนกับราฟ)
วันนี้อ่าว(ที่เรียกเย็นๆื เป็นที่ทานข้าวของผม)เป็นเหมือนทุก ๆ วัน
ที่ลงมาทานข้าว ที่ผมสังเกต และรู้สึกว่ามันน่าหดหู่ทุกวัน สำหรับคนที่
ทำงานแล้วรู้สึกว่าเครียด และเบื่อกับงาน คือการที่ต้องเจอกับ "ขอทาน"
เพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกันก็คงเบื่อ ๆเหมือนกับที่ผมเืบื่อ ว่าทำไมต้องมี"ขอทาน"
ด้วย ปกติแล้วช่องว่างของสังคมมันเกิดขึ้นได้ในประเทศกำลังพัฒนา
ถึงอย่างไร ผมก็มองว่าประเทศที่พัฒนาแล้วก็ยังมีขอทานเหมือนๆ กัน
แต่ปัญหาที่ประเทศเรากำลังเจอ คือ ทำอย่างไรเราจะลดช่องว่างของ
สังคมเมืองและสังคมชนบทให้เกิดขึ้น ทุกวันหลังจากที่ประเทศเรามี
นโยบายต่างประเทศไปในแง่ของโลกทุนนิยม.คนในประเทศจำเป็นต้อง
ปรับตัวต่อการไหลเข้าและไหลออกของโลกทุกนิยม อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
มีทั้งคนที่รวย และคนที่จน อย่างที่สุด ในโลกของทุนยิม แต่เรื่องที่ผม
อยากจะพูดไม่ใช่ตรงนี้ ผมตั้งคำถามขึี้นกลางโต๊ะง่าย ๆว่า
"มีสักกี่คนที่อยากเป็น ขอทานว่ะ?"
เต๊ด: คงมีแหละ บ้างทีก็เยอะด้วย มั่ง ในกรุงเทพฯกูเดินแถวอนุสาวรีย์ก็
มันก็คงได้หลายสตางค์แหละมั่ง..
ผมมองไปที่ราฟ
ราฟ:คงมีเหมือนกัน คนรวยอยากเป็นขอทาน (กำลังคนล่ะเรื่องกับที่ผม
คิด - -'')
ผม: เฮ้ยกูไม่ได้ถามว่าคนรวยอยากเป็นขอทาน กูถามว่าคนจนๆ อยากเป็น
ขอทานมันเพราะอะไรว่ะ?
ราฟ: ไม่มีเงินมั่ง แล้วเป็นขอทานมันดีไง?
ผม: สบาย มีเป็นแกงค์ก็หาสตางค์ แล้วแบ่งเงินกันได้ (แต่ผมคิดว่า
ไอ้คนที่เป็นหัวหน้าแกงค์ คงเหี้ย เอาส่วนแบ่งจากคนในแกงค์เยอะกว่า)
เต๊ด: คนอยากเป็นเพราะไร อาจจะเพราะอยากสบาย ไม่มีเงิน
มันเป็นเพราะการศึกษา ...
ผม: (ผมคิดว่าใช่ แต่มันอาจจะยังถูกไม่หมด ในกรณีที่ประเทศของผม
ไม่ได้เป็นโลกทุนยม)
ปล.เนื้อหานี้เปิดดูได้ที่ http://www.chatsiri.com ครับ..
blog ยังอยู่น่ะครับ ส่วนเนื้อหาผมอาจจะลอก chatsiri.com
มาเป็นระยะ ๆ ครับ..แฮ่ๆ
ป้ายกำกับ: ขอทาน, คนจน, สตางค์, แกงค์
